w Tomioka (57 samolotów obu wersji).
Użycie w lotnictwie Wodnosamolot E7K w 1934 roku został wprowadzony do jednostek lotnictwa japońskiej marynarki wojennej i w krótkim czasie stał się podstawowym samolotem zwiadowczym ciężkich okrętów, stosowany także z jednostek bazowych. Znalazł się m.in. na wyposażeniu krążowników typów Takao i Myoko. Samoloty cechowały się łatwym pilotażem i odporna konstrukcją. Na jednym z E7K1 porucznik Nikitta dokonał przelotu bez lądowania z Yokosuki do Bangkoku. Samoloty zostały użyte bojowo podczas wojny z Chinami.
W 1941 roku zaczęto zastępować wodnosamoloty E7K nowymi samolotami Aichi E13A i zostały one wówczas w większości skierowane do jednostek szkolnych i treningowych. Mimo to, część brała udział w II wojnie światowej, na uzbrojeniu niektórych okrętów lub jednostek obrony wybrzeża. Ostatnie samoloty wycofano z jednostek liniowych w 1943 roku. W 1945 roku użyto tych samolotów w jednostkach kamikaze, do lotów samobójczych.
Opis konstrukcji Wodnosamolot Kawanishi E7K był dwupłatem o konstrukcji całkowicie metalowej z pokryciem płóciennym. Załoga trzyosobowa - pilot, obserwator i radiooperator/strzelec, w odkrytych kabinach umieszczonych jedna za drugą.