Oscar Rothmann był kilkukrotnie odznaczany za zasługi wojenne: Orderem Korony 4. klasy w 1864 roku, Orderem Czerwonego Orła 4. klasy z mieczami w 1866 roku i Krzyżem Żelaznym II klasy w 1870/71 roku. Był autorem wspomnień, których manuskrypt przechowywany jest w Muzeum Żydowskim w BerlinieChristine G. Krüger: „Sind wir denn nicht Brüder?”: deutsche Juden im nationalen Krieg 1870/71. Schöningh, 2006, s. 96, 285..
Max Rothmann studiował medycynę na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie i Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim. Podczas studiów odbył służbę wojskową w 2 pułku gwardyjskim (2 Garde-Regiment) w Berlinie, od 1 października 1886 do 1 marca 1887. Egzamin kończący studia i rigorosum zdał w lutym 1889 roku. W 1891 roku przez krótki czas pracował u Carla Weigerta we Frankfurcie nad Menem, następnie od 1891 do 1893 był asystentem Alberta Fränkla w oddziale chorób wewnętrznych berlińskiego Krankenhaus am Urban. Od 1894 pracował jako asystent w Laboratorium Fizjologicznym Szkoły Weterynarii w Berlinie u Hermanna Munka. W 1899 roku habilitował się z neurologii i 9 maja 1899 został Privatdozentem medycyny wewnętrznej i neurologii. W następnych latach pracował w Laboratorium Fizjologicznym Kliniki Psychiatrii i Neurologii Charité u Theodora Ziehena, a potem u Karla Bonnhoefera.