zmarł jego ojciec, natomiast Gian Galeazzo, który ostatnie lata spędził pod kuratelą stryja, próbował zawrzeć kolejne małżeństwo. Jego wzrok kierował się jednak nie na inne rodziny panujące w Europie, aby poprzez więzi małżeńskie zapewnić siłę panowaniu Viscontich, ale na Półwysep Apeniński. W 1379 r. miał przyjąć w porcie w Pizie królową Sycylii Marię Sycylijską, ale król Aragonii Piotr IV, przeciwny temu małżeństwu, dzięki któremu prawa do Sycylii przeszłyby na Viscontich, wysłał flotę, która zmusiła statki mediolańskie do ucieczki.
Rok 1380 zaznaczył się jako początek bardziej zdecydowanej polityki personalnej Gian Galeazzo, który coraz bardziej jawnie przeciwstawiał się stryjowi, mimo iż w tym roku poślubił jego córkę Katarzynę. Uzyskał od Wacława Luksemburskiego tytuł wikariusza cesarskiego, który służył mu do prezentowania się wobec poddanych jako prawowity władca. Bernabò jednak nie myślał rezygnować łatwo ze swojej władzy, ani przekazywać jej bratankowi. 6 maja 1385 r. w pobliżu Porta Ticinese Gian Galeazzo rozkazał go aresztować a sam został obwołany przez lud panem Mediolanu. Aby zachować pozory praworządności, wytoczył stryjowi proces oskarżając go o to, że rządził państwem bez legitymizacji ze strony cesarza.