miejscu.
Wystąpił na zimowych igrzyskach olimpijskich w 2002 (curling był już oficjalną konkurencją). Do rundy playoff awansował z 1. miejsca z bilansem 8-1 (jedyna porażka ze Szwecją (Peja Lindholm), tam spotkał się ponownie ze Szwecją, wygrywając 6:4. W finale spotkał się z Norwegami (Pål Trulsen). Mecz był wyrównany, w ostatnim endzie Kanada miała przywilej ostatniego kamienia przy stanie 5:5. Martin w kończącym zagraniu wykonywał łatwy draw, kamień wypuścił z za małą siłą i pomimo szczotkowania kamień zatrzymał się kilka centymetrów za daleko od wyznaczonego miejsca. 10. end jednym kamieniem przejęła Norwegia, wygrywając cały mecz 6:5 i sensacyjnie zdobywając mistrzostwo olimpijskie.
26 kwietnia 2006 Martin ogłosił rozpadnięcie się zespołu, z którym zdobywał medal olimpijski. Dona Bartletta na pozycji otwierającego zastąpił Ben Hebert, drugiego Cartera Rycrofta Marc Kennedy oraz trzeciego Dona Walchuka John Morris (dwukrotny mistrz świata juniorów z 1998 i 1999).
Martin znany jest z proponowania bardzo trudnych zagrań, wręcz do nie wykonania, które przynoszą założony skutek. Wielu curlerów w Kanadzie takie zagrania nazywają to do a Martin (pol. zrobić Martina).