Pomimo to tutejsze ziemie nadal pozostawały zdominowane przez Arabów.
Żydowskie osadnictwo w tej części Galilei rozpoczęło się dopiero w drugiej połowie XX wieku. Jako pierwszy został założony w czerwcu 1949 roku moszaw Elkosz. Zamieszkali w nim imigranci z Jemenu, do których później dołączyli imigranci z Kurdystanu. W zachowanych domach zniszczonej arabskiej wioski Tarbicha utworzono moszaw Szomera. Zamieszkali w nich imigranci z Węgier i Rumunii, jednak ciężkie warunki życia oraz duża izolacja w górzystym przygranicznym terenie spowodowały, że jeszcze tego samego roku osada została opuszczona. Krótko później byli członkowie paramilitarnej żydowskiej organizacji Irgun i prawicowej partii politycznej Herut utworzyli moszaw Hosen. W tym samym roku powstał także moszaw Me’ona, w którym zamieszkali imigranci z Afryki Północnej i Rumunii. Większość wiosek powstała w latach 50. i latach 60. XX wieku. Agencja Żydowska skierowała tutaj głównie nowych imigrantów z Azji i Afryki Północnej. W 1950 roku imigranci z Maroka odbudowali opuszczony moszaw Szomera, a imigranci z Jemenu utworzyli moszawy Curi’el i Goren. Nie mieli oni wcześniej żadnego doświadczenia w rolnictwie, a warunki życia były niezwykle ciężkie. Mieszkano w namiotach, a wodę najczęściej sprowadzano z dużej odległości.