Mniej więcej na środku okienka, w którym zakładało się rolkę, była listwa z otworami i aktualnie grane dźwięki były reprezentowane przez te otwory, które przesuwały się dokładnie nad listwą. Podczas odtwarzania napędzany był również mechanizm klawiszy, przez co instrument zachowywał się tak, jakby pianista na nim grał. Czasem na wstędze papieru były naniesione informacje takie jak tytuł utworu, słowa piosenki itd.
Instrument był znany od XIX wieku (został opatentowany przez amerykańskiego konstruktora E.S. Voteya w 1897 roku). Zupełnie wyszedł z użycia, jednak wciąż istnieją działające egzemplarze pianoli. Na początku XX wieku pianole wykorzystywane były do zapisywania wykonań sławnych wirtuozów. W XX wieku sporadycznie powstawały oryginalne utwory na pianolę np. Toccata op. 40 P. Hindemitha.
W niektórych programach do edycji plików MIDI, takich jak Midi Orchestrator Plus, można wyświetlić ścieżkę muzyczną w postaci linii poziomych, gdzie każda linia odpowiada jednej nucie. Taki sposób reprezentacji melodii jest bardzo podobny do sposobu naniesienia nut na wstęgę do pianoli.