Tym samym dóbr tych nie obejmowało prawo kaduka, co pozwalało na zwiększanie posiadłości rodowych szlachty i ograniczanie domeny królewskiej.
Do uprawnień związanych z prawem rycerskich należały: uprawnienia związane ze świadczeniem posług wojskowych, w tym: prawo do wykupu przez władcę w razie popadnięcia w niewolę, prawo do odszkodowania za straty poniesione w czasie wyprawy wojennej, prawo żądania wynagrodzenia za wyprawę za granicę kraju, uprawnienia w prawie małżeńskim - brak obowiązku ogłaszania zapowiedzi przed ślubem, uprawnienia procesowe - m.in. prawo nieodpowiednie (ius non responsivum) - wyłączenie niektórych możnych i rycerzy spod sądownictwa kasztelańskiego i podleganie wyłącznie sądowi monarchy, prawo wznoszenia grodów i warowni - przyznawane indywidualnie i rzadko, wyższa główszczyzna (rycerski wergeld) za zabicie rycerza
Część mediewistów nie uznaje wszystkich tych uprawnień za prawo rycerskie, wyłączając z niego np. główszczyznę czy prawo nieodpowiednie.
Od XIV w. monarchowie wydawali przywileje stanowe potwierdzające uprawnienia związane z prawem rycerskim wobec wszystkich rycerzy i możnych danej ziemi, co doprowadziło do powstania stanu szlacheckiego obwarowanego przywilejami szlacheckimi.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rycerstwo Kategoria:Prawo sądowe Polski przedrozbiorowej Kategoria:Prawo w średniowieczu