Wkrótce został jednak zwolniony, ponieważ jego pracodawcy obawiali się konkurencji. Wrócił więc do warsztatu ojca, ale po obustronnych nieporozumieniach udał się do Wiednia, do mieszkającej tam siostry Anny. Dzięki jej pomocy usamodzielnił się i założył własny warsztat. Nieznajomość lokalnego rynku i brak pozwolenia na uprawianie rzemiosła spowodowały, że zamknął biznes. Wrócił do zakładu ojca w Uherskim Hradištu.
Dzięki finansowej pomocy ojca oraz po otrzymaniu spadku po matce, 21 września 1894 rodzeństwo Tomáš, Antonín i Anna założyło w Zlínie przedsiębiorstwo produkujące obuwie na zasadzie pracy nakładczej. Początkowo współpracowali z 3 chałupnikami. W następnym roku przedsiębiorstwo popadło w kłopoty finansowe i długi, które zostały spłacone w 1898 r. Z powodu braku środków na zakup dostatecznej ilości skór, Tomáš zaproponował produkcję na skórzanej podeszwie butów z płótna. Przedsiębiorstwo zatrudniało wtedy 60 rękodzielników – chałupników. W tym samym czasie brat Antonín zapadł na gruźlicę i Tomáš samodzielnie kierował przedsiębiorstwem.