W roku 1945 zaangażował się w działalność wydawniczą. Był jednym z twórców pisma Bashkimi (Jedność). Kilka lat później wyjechał na studia filologiczne na Uniwersytecie Moskiewskim. W okresie rządów Envera Hodży zaangażował się w działalność publiczną, pełniąc funkcję sekretarza stanu w ministerstwie kultury, a także członka prezydium parlamentu albańskiego (alb.: Kuvendi Popullor). Był sekretarzem, a następnie przewodniczącym Ligi Pisarzy i Artystów Albanii. Na III kongresie tej organizacji w 1949 zaprezentował główny referat, dotyczący wprowadzenia metody socrealistycznej do literatury albańskiej. Usunięty z tego stanowiska w 1971 r. rozpoczął pracę w dzienniku Zëri i Popullit (Głos Ludu), który zamieszczał jego reportaże. Wkrótce potem został zwolniony i poświęcił się pisaniu poezji. W ostatnich latach życia ciężko chorował.
W roku 1930 opublikował swoje pierwsze utwory liryczne. W 1935 został wydany poemat Bujku i Hanko Hallës, opowiadający o życiu wsi albańskiej. Dzieło to włączyło go do nielicznej grupy ówczesnych pisarzy albańskich, skupiających się na tematyce społecznej. Większość jego dzieł powstała w okresie II wojny światowej, ale publikowano je dopiero w latach 60. XX w.