Centralny Komitet Obywatelski (CKO) – organizacja społeczno-gospodarcza działająca w latach 1914–1915 w Królestwie Polskim.
Powstanie Utworzony we wrześniu 1914 roku z inicjatywy działaczy Centralnego Towarzystwa Rolniczego, Towarzystwa Przemysłowców Guberni Królestwa Polskiego, Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego oraz Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. Polityczny patronat nad CKO sprawowały Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne i Stronnictwo Polityki Realnej. Komitet został zatwierdzony przez rosyjskiego generał-gubernatora 10 września 1914. Centralny Komitet Obywatelski uważał się za organizację reprezentującą całokształt życia społeczno-gospodarczego Królestwa Polskiego i starał się wpływać na kierunek rozwojuJerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 348. Celem CKO było, „aby w miarę sił i możności wpłynąć na utrzymanie normalnego życia ekonomicznego w kraju, starać się nie dopuścić do dezorganizacji i upadku instytucyj spółdzielczych oraz innych ognisk kulturalno-gospodarczych, wreszcie nieść pomoc ludności, która ucierpiała w czasie wojny”Władysław Grabski, Antoni Żabko-Potapowicz, Ratownictwo społeczne podczas wojny w: Polska w czasie wielkiej wojny (1914-1918), red. Marceli Handelsmann,T. 2, Historia społeczna, Warszawa 1932, s. 12.