Ordynacja wyborcza Prawo wyborcze posiadał tylko „obywatel czynny”, mężczyzna spełniający następujące warunki: cenzus wieku – ukończone 25 lat, cenzus majątkowy – opłacanie podatku bezpośredniego równego minimalnej wartości 3 dni pracy, zamieszkujący w mieście lub kantonie, niebędący pracownikiem najemnym (na służbie), zapisany do Gwardii Narodowej.
Obywatele czynni zbierali się w tzw. zgromadzenia pierwiastkowe, których celem było wyłonienie elektorów (po 1 na 100 obywateli).
Dla elektorów cenzus majątkowy był znacznie podwyższony. Absolutną większością głosów elektorzy wybierali spośród czynnych obywateli departamentu posłów i ich zastępców.
Wybrani posłowie nie byli przedstawicielami danego departamentu, lecz całego narodu.
Władza wykonawcza Sprawował ją związany z prawem dziedziczny król i powołani, politycznie przed nim odpowiedzialni ministrowie. Sam monarcha jako osoba nietykalna i święta nie ponosił odpowiedzialności. Wszelkie jego akty wymagały kontrasygnaty. W przypadku złamania któregoś z praw konstytucji władca mógł zostać usunięty z tronu.
Monarcha nie posiadał inicjatywy ustawodawczej ani prawa sankcji wobec uchwał Zgromadzenia Prawodawczego.