Zbrodnia w Lasach Zakrzewsko-Palędzkich – seria egzekucji dokonywanych przez oddziały SS podczas II wojny światowej w latach 1939–1942 w kompleksie leśnym między Zakrzewem i Palędziem w gminie Dopiewo w powiecie poznańskim.
Przebieg zbrodni Po zajęciu Polski przez Niemcy w 1939 r. i utworzeniu w Forcie VII w Poznaniu pierwszego obozu koncentracyjnego na ziemiach polskich pod niemiecką okupacją władze okupacyjne wybrały Lasy Zakrzewsko-Palędzkie jako miejsce masowych egzekucji obywateli polskich, przeważnie więźniów Fortu VII. Egzekucji w tym miejscu były dokonywano w latach 1939–1942.
Wykazy osób do rozstrzelania były sporządzane przez poznańskie Gestapo i przekazywane do Fortu VII; tam więźniów ładowano na samochody ciężarowe i w obstawie funkcjonariuszy SS i SD wywożono w kierunku lasów. Rozstrzeliwań dokonywano w lasach Palędzia, należących przed wojną do rodziny Czartoryskich z Konarzewa, oraz Dąbrówki, będących własnością niemieckiej rodziny von Tempelhof. Do kopania i zasypywania dołów, w których składano ciała rozstrzelanych, wykorzystywano ludność niemiecką, zamieszkałą na tych terenach jeszcze w okresie międzywojennym. Pierwszej egzekucji dokonano pod koniec 1939 r., jej ofiary pochowano w dole znanym obecnie jako Kwatera Duchownych.