Po uzyskaniu tytułu księcia Jan III w pierwszych latach swojego panowania starał się unieważnić drugie małżeństwo swojego ojca, a tym samym pozbawić swoich krewnych praw do tronu. Zamierzenia te nie powiodły się jednak, a Jan III sam nie posiadający potomstwa, za głównego przeciwnika uznał swojego brata z drugiego małżeństwa Jana (w roku 1331 zmarł jego przyrodni brat Gwidon). Swoją siostrzenicę Joannę de Penthievre (la Boiteuse), jedyną córkę Gwidona uczynił spadkobierczynią tronu, po czym wydał ją w roku 1337 za Karola de Blois – drugiego syna potężnej rodziny hrabiowskiej i bratanka króla Filipa VI. W roku 1340 Jan III zmienił swoje stanowisko, godząc się ze swoim bratem i uznając go swoim następcą. Jan III zmarł 30 kwietnia 1341.
Obaj konkurenci do tronu nie podejmowali wprawdzie żadnych kroków prawnych, podjęli jednak rozmowy z królem Filipem VI. Król jako dziedzicznego spadkobiercę uznał swojego bratanka Karola de Blois, wbrew obowiązującemu Lex Salica, według którego władza należała się Janowi de Montfort.