Wkrótce Henryk osiągnął wiek sprawny, ale jego ojciec wciąż odkładał umówiony ślub, aż w końcu przestało być pewne, że do niego dojdzie. W tym czasie Katarzyna stała się nieformalnym więźniem w Durham House w Londynie. W listach skarżyła się na traktowanie, biedę, a czasem wręcz nędzę, której doświadczała. Nie stać jej było na nowe ubranie, musiała oszczędzać na jedzeniu, a jej służba była nieopłacona. W 1507 została wyznaczona przez ojca na ambasadora hiszpańskiego na dworze angielskim (pierwsza kobieta w tej roli w historii Europy), co polepszyło jej pozycję. Małżeństwo z Henrykiem było możliwe tylko dzięki dyspensie papieskiej, ponieważ prawo kanoniczne zakazywało małżeństwa z wdową po bracie. Katarzyna twierdziła, że nie zostało skonsumowane, więc nie stanowiło przeszkody. Siedem lat po śmierci Artura, 11 czerwca 1509, wyszła za mąż za Henryka, który od kilku tygodni był nowym królem Anglii. Katarzyna miała wówczas 24 lata, Henryk – 18.