Nie posiadła także solidnej wiedzy z etykiety dworskiej, co niekorzystnie wpłynęło na jej aklimatyzację w Londynie i przyczyniło się do późniejszych kłopotów na dworze angielskim.

W marcu 1488 Ferdynand polecił swojemu ambasadorowi na dworze angielskim, dr Roderigo de Puebla, by zaproponował małżeństwo infantki z Arturem, starszym synem Henryka VII, i sojusz przeciwko Francji. Propozycja została natychmiast przyjęta. Katarzyna była świetną partią, gdyż sama miała większe prawo do brytyjskiego tronu niż Henryk VII, a połączone przez małżeństwo Ferdynanda z Izabelą Aragonia i Kastylia stanowiły nową potęgę europejską, z którą sojusz był bardzo korzystny dla Tudorów. Legalność panowania Henryka VII nie była powszechnie uznawana, natomiast prawa Katarzyny nie budziły wątpliwości, więc takie małżeństwo ostatecznie legitymizowałoby prawa Tudorów do tronu angielskiego. Traktat zawarto w Medina del Campo w 1489. Oboje zostali poślubieni przez pełnomocnika 19 maja 1499 i korespondowali po łacinie, aż do czasu, kiedy Artur ukończył 15 lat, co było uznawane za wiek sprawny. Wówczas Katarzyna wyruszyła do Anglii.