Historia W latach 50. XX wieku miała miejsce masowa emigracja ludności żydowskiej do Ziemi Izraela. Nagłe pojawienie się dużej liczby nowych imigrantów, zmusiło władze izraelskie do poszukiwania sposobu ich absorpcji. W ten sposób zrodziła się koncepcja utworzenia nowego obszaru osadnictwa w południowej części Doliny Jezreel. Cały projekt otrzymał wspólną nazwę Ta’anach, która to nazwa odnosiła się do całego regionu. Powstały tu trzy identyczne bloki osiedli, z których każdy posiadał centralną wioskę pełniącą wszystkie podstawowe funkcje dla sąsiednich osad rolniczych. W ten sposób w 1953 roku utworzono pierwszy blok nazwany Ta’anach Alef (moszawy Awital, Perazon i Metaw, oraz wioska centralna Merkaz Ja’el).
Na początku 1956 roku przystąpiono do tworzenia drugiego bloku osiedli Ta’anach Bet. W takich okolicznościach w dniu 20 lutego 1956 roku został założony moszaw Addirim. Zamieszkali w nim żydowscy imigranci z Maroka. Początkowo mieszkali oni w obozie przejściowym ma’abarot przy mieście Bet Sze’an, a następnie przyjechali do Doliny Jezreel. Byli to w większości religijni Żydzi, którzy od samego początku nadali charakter osadzie (z czasem uległo to zmianie). Nazwę moszawu zaczerpnięto z wersetu biblijnegoZobacz: Księga Sędziów 5,25: „Prosił o wodę, a mleka mu dała, w naczyniu odświętnym podała mu mleko.”.