Po powrocie Partii Konserwatywnej do władzy w 1951 r. Maudling został młodszym ministrem w ministerstwie lotnictwa cywilnego. W 1952 r. w imieniu Skarbu przedstawiał w parlamencie projekt budżetu. Następnie został mianowany ekonomicznym sekretarzem skarbu. W 1955 r. otrzymał stanowisko ministra zaopatrzenia. Popierał brytyjską interwencję podczas kryzysu sueskiego. Kiedy premierem został w 1957 r. Macmillan, Maudling odmówił pozostania na stanowisku ministra zaopatrzenia oraz objęcia resortu zdrowia. Ostatecznie został Paymaster-General, zaś wkrótce później został członkiem gabinetu. Brał udział w pierwszych negocjacjach dotyczących członkostwa Wielkiej Brytanii w EWG.
Po wyborach 1959 r. Maudling został przewodniczącym Zarządu Handlu, gdzie odpowiadał za rządową politykę wspierania obszarów o dużym poziomie bezrobocia. Doprowadził również do zawarcia umów o wolnym handlu z poszczególnymi członkami EWG. W 1961 r. został na krótki czas ministrem kolonii. Po „nocy długich noży” w 1962 r. otrzymał stanowisko kanclerza skarbu. Na tym stanowisku zlikwidował podatek od wartości dodanej (purchase tax) oraz odsetki bankowe. Po zmianie premiera w 1963 r. (Macmillana zastąpił Douglas-Home) Maudling pozostał na swoim stanowisku. Utrzymał się na nim do wyborczej porażki konserwatystów w 1964 r.