Wkrótce pojawili się także blackface extravaganzas, którzy występowali w antraktach sztuk. W skład ich występów wchodziły tradycyjne pieśni osób czarnoskórych, gra na banjo oraz taniec. Wystąpienia takie zaczęły się stawać popularne, gdyż było to coś nowego, egzotycznego. Poza tym takie występy miały podłoże rasistowskie, gdyż black-face performersami byli tylko biali mężczyźni i swoimi scenkami wyśmiewali afroamerykańską kulturę. Zaczęły powstawać pierwsze szlagiery takie, jak „Gay Negro Boy” czy „Poor Blach Boy”.
Rozwój W 1822 roku Charles Matthews zaczął wprowadzać do blackface extravaganzas kazania revivalistów. W 1827 roku George W. Dixon, Bob Farell wydali piosenki „The Coal Black Rose”, „My long tail Blue”. Występy minstrelsy rozprzestrzeniały się na całą Amerykę i były popularne nie tylko na Południu. Największym zainteresowaniem cieszyły się wśród niższych klas społecznych. W 1828 roku Thomas „Daddy” Rice wydał piosenkę „Jump Jim Crow”. Natchniony został przed przedstawieniem w Louisville, Kentucky, kiedy to podpatrywał był na zapleczu czarnego, prawdopodobnie niepełnosprawnego stajennego i notował był jego piosenkę i sposób poruszania się. Tak, oprócz wysmarowanej korkiem twarzy, powstały dodatkowe atrybuty minstreli – kulawy chód oraz zniszczony, niebieski frak, prezentujący wyolbrzymiony obraz Amerykanina.