Najbardziej znanymi stały się "Ад", "Жизнь ли это? ", "Мулла бабай", "Солдат", "Бредни", "Зулейха", "Учительница". Dramaty klasyczne "Зулейха" i "Учительница" były wystawiane na scenach teatrów tatarskich do 1923 r., kiedy władze sowieckie zakazały ich grania. Jego utwory opisywały życie i problemy narodu tatarskiego w Rosji i jego walkę z władzami carskimi o samostanowienie.
Jednocześnie związał się z ruchem politycznym młodych radykałów tatarskich "Islah". Pracował też w redakcjach pism "Hurriyet" i "Taraqqi". Z tego powodu został tymczasowo aresztowany przez władze carskie. Po wyjściu na wolność współzakładał wiosną 1906 grupę polityczną "Tangchylar", zbliżoną do rosyjskich socjalistów rewolucjonistów (eserów). Do rewolucji lutowej 1917 r. był aresztowany jeszcze 7 razy i kilkakrotnie deportowany na Syberię. W międzyczasie pracował w redakcjach kilku pism w Petersburgu, Moskwie i Kazaniu: "IL", "Qazan Mukhbire", "Tang Mejmugasi" i "Tavysh". Wszystkie po pewnym czasie były zamykane przez policję carską. Od 1 maja 1917 r. w Moskwie M. A. İshaki brał aktywny udział w obradach Wszechrosyjskiego Zjazdu Muzułmanów. Z jego inicjatywy doszło do powstania Centralnej Rady Narodowej (Milli Shura), której miała realizować kulturowe, narodowe, religijne i polityczne zadania w stosunku do narodów turko-tatarskich b.