Luneta (łac. Telescopium, dop. Telescopii, skrót Tel) – mało wyraźny gwiazdozbiór nieba południowego, leżący między Strzelcem a Koroną Południową. Oznaczony w 1752 r. przez francuskiego astronoma, kartografa i duchownego Nicolasa Louisa de Lacaille, pierwotnie jako Tubus Teleskopu. Tak jak większość gwiazdozbiorów wyodrębnionych przez astronoma, Luneta jest słaba, trudna do wypatrzenia, i zawiera niewiele obiektów interesujących astronomów amatorów. Jest to 57. co do wielkości konstelacja na niebie. Początkowo konstelacja rozciągała się dalej na północ, obejmując część gwiazd Korony Południowej, Strzelca, Skorpiona i Wężownika. Później astronomowie zmniejszyli jej rozmiary, pozbawiając Lunetę końca tubusu i podtrzymującego ją masztu. W Skorpionie wyobrażano sobie część tubusu lunety oraz jej montaż, a obecnie gwiazda 45 Ophiuchi (wcześniej Theta Telescopii) wyznaczała obiektyw lunety. Liczba gwiazd dostrzegalnych nieuzbrojonym okiem: około 30. W Polsce niewidoczny.