Natomiast jedynym gatunkiem typowo półwodnym jest jaskiniowy Serradium semiaquaticum. Ponadto niektóre dwuparce występują w mrowiskach i ptasich gniazdach.
Większość dwuparców żywi się martwą materią roślinną. W dnie lasów są najważniejszą, obok dżdżownic, grupą makrofagicznych saprofagów. W lasach strefy umiarkowanej ich zagęszczenie może przekraczać 1000 osobników na m² i mogą one konsumować 10–15% opadłego w ciągu roku listowia. W kanadyjskich lasach borealnych konsumują nawet 36% rocznego opadu ściółkowego. Nieliczne gatunki są wszystkożerne, padlinożerne, mykofagiczne lub żywią się ssąc soki z organów podziemnych roślin albo zeskrobując glony. Najrzadsze jest drapieżnictwo, którego przykładem jest zjadająca dżdżownice Apfelbeckia insculpta.
Na dwuparce polują różne stawonogi, płazy, gady, ptaki czy ssaki, ale liczba ich wrogów jest ograniczona z powodu stosowanej przez nie obrony chemicznej. W polowaniu na nie wyspecjalizowane są m.in.: larwy chrząszczy z rodziny Phengodidae, żuki z rodzajów Sceliages i Deltochilum, mrówki z rodzaju Probolomyrmex, ślimaki z rodzaju Chlamydephorus oraz pluskwiaki z rodziny Ectrichodiinae. Niektóre drzewołazowate potrafią wcielać pozyskane z dwuparców substancje do własnej wydzieliny obronnej.