Bibliotekę, przemianowaną wówczas na Książnicę, przeniesiono do Domu Ludowego Towarzystwa Kultury Polskiej przy ulicy Warszawskiej. Nabrała ona niebawem charakteru biblioteki publicznej (liczba czytelników w 1908 przekroczyła 7 tysięcy), a Maria Zakrzewska, pozostając nadal jej kierowniczką, dbała m.in. o bezpłatne pozyskiwanie czasopism z redakcji (w 1909 oferta prasy Książnicy liczyła 39 tytułów).
Zakrzewska kierowała biblioteką do 1914 roku. Lata I wojny światowej — wspólnie z mężem Wacławem Ranieckim — spędziła w Rosji. Bibliotekę prowadziło nadal Towarzystwo Czytelni Powiatu Ciechanowskiego „Książnica” (powstałe w 1917), czyniąc z placówki w latach międzywojennych centralę bibliotek publicznych na powiat ciechanowski. Książnica przetrwała do wybuchu II wojny światowej, w czasie której została zniszczona przez Niemców w 70%. Maria Zakrzewska, która do Ciechanowa powróciła w 1918 roku, nadal udzielała się społecznie. Przewodniczyła powiatowemu oddziałowi Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet. Była sekretarzem Towarzystwa Miłośników Lutni i Sceny. W 1934 roku została radną miasta Ciechanowa. Zajmowała się pracą charytatywną, biedotą miejską i sierotami. Przyczyniła się do powstania Kolonii Letnich dla Dzieci w Lesie Ościsłowskim i sierocińca przy ul. Sienkiewicza.