Obok budowy okrętów podwodnych projekt nowych niszczycieli uzyskał w programie wojennego budownictwa okrętowego na lata 1933 – 1938 najwyższy priorytet. Łącznie w 6 stoczniach planowano budowę 53 okrętów tego typu. Stępki pod dwie pierwsze jednostki zostały położone w listopadzie 1934. Okręty budowane w stoczniach dalekowschodnich miały być montowane z dostarczanych przez inne stocznie sekcji, które miały być dostarczone transportem kolejowym.
W 1937 jeden z brytyjskich niszczycieli typu H wszedł na minę u wybrzeży Hiszpanii. Ciężko uszkodzony i wyeliminowany z akcji niszczyciel miał podobny do niszczycieli projektu 7 układ liniowy siłowni. Wypadek ten skłonił radzieckich konstruktorów do zmian w układzie rozmieszczenia przedziałów siłowni, na układ naprzemienny (eszelonowy), mniej podatny na uszkodzenia. Nowe okręty otrzymały oznaczenie projekt 7U. W takim wariancie zostało ukończonych 18 okrętów. Pozostałe najmniej zaawansowane w budowie jednostki pocięto na złom.
W 1955 cztery jednostki zostały przekazane do Chin gdzie były poddawane licznym modernizacjom. Ostatnia jednostka tego typu „Anshan” została wycofana ze służby w 1992 i znajduje się obecnie jako okręt-muzeum w porcie Qingdao.
Bibliografia Andrzej Kiński, Niszczyciele projektu 7, NTW nr 8/1996, ISSN 1230-1655
00007 00007