Historia W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1922 roku formalnie utworzyli na tym obszarze Mandat Palestyny. W wyniku wzrostu liczebności mieszkańców we wsi Ilut, część z nich zaczęła szukać nowego miejsca zamieszkania. W ten sposób, w 1945 roku kilka rodzin arabskich założyło nową wieś Chirbet Zabda (hebr. חירבת זבדה). W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że wieś Chirbet Zabda miała znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. Z tego powodu podczas I wojny izraelsko-arabskiej siły żydowskie przejęły kontrolę nad całą Galileą. W odróżnieniu od wielu wysiedlonych i zniszczonych arabskich wiosek, Chirbet Zabda została zachowana. Po wojnie zamieszkali tutaj członkowie pół-koczowniczej grupy beduińskiej, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia swoich dotychczasowych pastwisk w rejonie obecnego miasta Jokne’am.