Np. podczas skurczów naczyń krwionośnych objętość końcoworozkurczowa (OKR) wzrośnie z powodu zwiększonego całkowitego oporu obwodowego (zwiększony COB zmniejsza objętość wyrzutową, co oznacza, że więcej krwi zostanie w komorze podczas skurczu – wzrośnie końcowa objętość rozkurczowa (KOR). KOR + normalny powrót żylny z większą objętość rozkurczową). Zwiększona OKR powoduje rozciąganie komórek mięśnia sercowego w ścianie komór, przez co używają większej siły w czasie skurczu. Pojemność minutowa wzrośnie.
(Komentarz: jest to prawdą dla zdrowej tkanki mięśnia sercowego. W przypadku niewydolności serca rozkurczone serce pompuje słabiej, a cały proces lepiej opisuje równanie Younga-Laplace'a.)
Przeciwnie, efuzja osierdzia (ang. pericardial effusion) spowoduje przesunięcie po krzywej w lewo, zmniejszając objętość wyrzutową.
Przesunięcie krzywej Zwiększone obciążenie następcze, jak po podaniu środka wywołującego dodatni efekt inotropowy, spowoduje zwiększoną objętość wyrzutową.
Zmniejszone obciążenie następcze, jak w przypadku choroby niedokrwiennej serca, spowoduje przesunięcie krzywej w dół, zmniejszając tym samym objętość wyrzutową.
Historia Prawo to zostało nazwane na cześć dwóch fizjologów, Otto Franka oraz Ernesta Starlinga, którzy jako pierwsi opisali to zjawisko.