zapisy nutowe lub ryciny. Szczególnym tego przykładem jest kieszonkowe wydanie, jakie ukazało się w 1852 roku nakładem Jana Sabińskiego w Wadowicach. Śpiewy krążyły także w rękopiśmiennych odpisach.
Śpiewy w założeniu autora miały pełnić przede wszystkim funkcję dydaktyczną i skierowany były głównie do młodzieży. Niemcewicz w przedmowie do dzieła wielokrotnie podkreśla ten fakt.
Wspominać młodzieży o dziełach iéy przodków, dać iéy poznać nayświetnieysze Narodu epoki, stowarzyszyć miłość Oyczyzny z naypierwszémi pamięci wrażeniami, iest to niemylny sposób zaszczepienia w Narodzie silnego przywiązania do kraiu: nic iuż wtenczas tych piérwszych wrażeń, tych rannych poięć zatrzeć nie zdoła, wzmagaią się one z latami, usposobiaią dzielnych do boiu obrońców, do rady mężów cnotliwych. [...] Chciało Towarzystwo, by związłością rymów a nadewszystko wdziękiem pienia, wiadomość dzieiów Oyczystych stała się młodzieży powabną, wszystkim powszechną.