Historia thumb|240px|Park Narodowy Bet Sze’arim W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1922 roku formalnie utworzyli na tym obszarze Mandat Palestyny. Stworzyło to warunki do rozwoju osadnictwa żydowskiego w Palestynie. W latach 20. XX wieku organizacje syjonistyczne wykupiły znaczne grunty w Dolinie Jezreel. W takich okolicznościach w 1927 roku został założony moszaw Sede Ja’akow. Była to pierwsza osada założona w Ziemi Izraela przez religijną organizację syjonistyczną Mizrachi. Została nazwana na cześć rabina Jakoba Reinesa, głównego ideologa i założyciela Mizrachi. Pierwszymi mieszkańcami moszawu byli żydowscy imigranci z Europy Wschodniej. Wieś zaprojektowano dla 50 gospodarstw, a po 1945 roku powiększono ją do 60 gospodarstw. W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że moszaw Sede Ja’akow miał znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie.