Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Na samym jej początku siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej zajęły pobliskie wioski i sparaliżowały żydowską komunikację w regionie. Następnie, w dniach od 4 do 14 kwietnia 1948 roku w okolicy doszło do bitwy o Miszmar ha-Emek. Siły żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana broniące tego kibucu, najpierw odparły arabski atak, a następnie przeszły do kontrataku i zdobyły szereg wiosek arabskich. W trakcie tych działań, w dniu 8 kwietnia 1948 roku zajęto wioskę Chirbat Lid, wysiedlając wszystkich jej mieszkańców i wyburzając domy.
Grupa założycielska współczesnego moszawu zawiązała się już w 1941 roku. W jej skład weszli młodzi imigranci pochodzący z Austrii, Niemiec i Rumunii. Przeszli oni szkolenie rolnicze w moszawach Kefar Witkin i Be’er Towijja, a następnie w 1943 roku zamieszkali w kibucu Bet Eszel na pustyni Negew. Jednak w przededniu wybuchu I wojny izraelsko-arabskiej w 1948 roku, kibuc został ewakuowany, a następnie zniszczony przez Egipcjan. Grupa założycielska przeniosła się wtedy do Doliny Jezreel w Galilei. Było to 70 żydowskich rodzin. Zamieszkali oni tymczasowo w opuszczonych koszarach przy dawnej bazie lotniczej RAF Megiddo.