80% żołnierzy, dokonał jej odbudowy i objął dowództwo jako ostatni jej komendant. Po zakończeniu działań wojennych internowany we Francji.
Po zwolnieniu z obozu wstąpił w 1941 do Imigranckiej Siły Roboczej, odłamu Wolnych Strzelców i Partyzantów złożonych z obcokrajowców. Aresztowany podczas łapanki na Żydów w Paryżu w sierpniu tego samego roku, trafił do obozu w Drancy, skąd został deportowany w pierwszym transporcie francuskich Żydów do KL Auschwitz, gdzie otrzymał numer obozowy 28413. Wstąpił tam do obozowego ruchu oporu, został przydzielony do pracy przy reperowaniu baraków gdzie poznał niemieckiego majstra, który przynosił mu jedzenie (po wojnie przedstawiał ten epizod jako argument przeciwko stwierdzeniu, że cały naród niemiecki odpowiada za nazistowskie zbrodnie). Później został przeniesiony do obozu Natzweiler-Struthof, w zaanektowanej Alzacji, gdzie doczekał wyzwolenia w 1945.
Po wojnie wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, do Polski powrócił w 1950 roku. Jako kapitan Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego pracował jako inspektor sanitarny do 1964. Był także członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1969 wyemigrował z Polski do Francji, w wyniku antysemickiej kampanii będącej następstwem wydarzeń marcowych.