Tło historyczne Zakon kawalerów mieczowych powstał w 1202 w Rydze w celu podboju ludów bałtyckich i ich chrystianizacji. W latach 30. XIII wieku jego mistrzem został Volquin (Wolkwin). Zakon borykał się z problemami niedostatku funduszy, ludzi, a także złą reputacją. Kawalerowie mieczowi byli w kwestii terenów dzisiejszej Estonii skonfliktowani z papieżem i Świętym Cesarstwem Rzymskim, swymi największymi sprzymierzeńcami. Z końcem 1236 roku, gdy przybyli rycerze z Holsztynu, Wolkwin zażądał powierzenia mu dowództwa w bitwach. Mistrz dowodził kampanią przy asyście księcia Pskowa, podejmując wyprawę na południe przeciwko pogańskiej Żmudzi. Wcześniej tego samego roku zakon otrzymał bullę papieską, obwieszczającą krucjatę przeciwko Żmudzi i Litwie.
Przebieg bitwy Rycerze najechali na kilka osad Żmudzinów. Wracając na północ, natknęli się jednakże przy brodzie na ich grupę, zdeterminowaną do walki. Kawalerowie mieczowi nie chcieli podejmować ryzyka utraty koni poprzez utopienie ich w bagnach, a rycerze z Holsztyna odmówili walki pieszej, wymuszając rozbicie na noc obozowiska. Następnego ranka, w dzień św. Maurycego, przybyły do obozu główne siły Żmudzinów oraz Litwinów, prawdopodobnie pod dowództwem księcia Wikinta.