jest nim wypełniony kwestionariusz osobowy o kartę pozwolenia na pracę (Fragebogen zur erstmaligen Meldung der Heilberufe) o numerze porządkowym 144, wystawiony przez władze niemieckie. Mieszkała wówczas pod adresem Balonowa 6 m. 12. 20 sierpnia 1942 niemal wszyscy pacjenci i personel medyczny kliniki w getcie (przynajmniej 400 osób) zostali zamordowani. Łucja Frey zginęła wtedy lub też została deportowana między 10 a 22 sierpnia do niemieckiego obozu zagłady w Bełżcu. Niektórzy biografowie podają 1943 (w czerwcu miała miejsce likwidacja getta lwowskiego) jako datę śmierci Łucji Frey. Nie wiadomo nic o losach rodziny Łucji Frey, jej córki Danuty, domniemanego syna Jakuba, męża, rodziców i teściów.
Najwcześniejsze wspomnienie o Łucji Frey napisał Eufemiusz Herman, autor artykułu wspomnieniowego na łamach „Neurologii Polskiej” w 1950 rokuHerman E. Wspomnienia pośmiertne. Neurologia Polska 24, 27-28 (1950) oraz rozdziału poświęconego tej lekarce w monografii Neurolodzy polscy z 1958 roku. W ostatnich dwudziestu latach w czasopismach neurologicznych i otorynolaryngologicznych ukazał się szereg artykułów przybliżających postać Łucji Frey. Jak dotąd najszerszym opracowaniem poświęconym jej życiu jest dysertacja doktorska Mirjam Moltrecht „Dr. med. Łucja Frey. Eine Ärztin aus Lwów 1889-1942.