używany był jako uniwersalny impregnat w szkutnictwie, stolarstwie i ciesielstwie, a także jako podkład pod lakiery olejne. Bywał fałszowany przez dodawanie kalafonii, asfaltu i olejów mineralnych. Od połowy XIX w. na bazie pokostu zaczęto produkować specjalizowane impregnaty i lakiery, z dodatkiem środków grzybobójczych, wolnoschnących olejów i tłuszczów zwierzęcych (np. wielorybiego), kopali, a w XX wieku żywic alkidowych i rozcieńczalników mineralnych lub syntetycznych.
Obecnie czysty, naturalny pokost bywa używany głównie do „ekologicznej” konserwacji podłóg (tzw. olejowanie) i mebli, a także przy renowacji zabytków i wytwarzaniu replik starych mebli lub łodzi. Jego szczególną cechą jest zła współpraca z nowoczesnymi materiałami, między innymi żywicami epoksydowymi i poliuretanowymi, co wymusza konsekwentne stosowanie tradycyjnych technologii i materiałów w całym procesie produkcyjnym.
Zobacz też
politura
Przypisy
Kategoria:Materiały budowlane Kategoria:Materiały i przybory malarskie