Okres przymusowego osiedlenia się na Syberii Wyrzykowski wykorzystał prawdopodobnie na studia prawnicze, gdyż po powrocie do Warszawy w drugiej połowie lat 50. XIX wieku otworzył kancelarię adwokacką. Był patronem trybunału cywilnego, później uzyskał stopień mecenasa, dzięki czemu mógł występować w sprawach przed Departamentem Rządzącego Senatu. Jeszcze raz jego osoba stała się obiektem zainteresowania carskiej policji po wybuchu powstania styczniowego; w 1863 przez trzy miesiące był więziony w Cytadeli Warszawskiej, a po zwolnieniu pozostawał przez pewien czas pod obserwacją.
Wyrzykowski specjalizował się w sprawach ziemiańskich, w tym zagadnieniach serwitutowych. Charakterystyczna dla jego wystąpień sądowych była obecność przysłów ludowych. Cieszył się opinią niezrównanego facecjonisty, co czyniło zeń cenioną postać warszawskiej inteligencji; często gościła go na swoich wtorkowych wieczorach pisarka Maria Ilnicka.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona poślubiona na zesłaniu Helena Wierzbicka, zmarła w Tomsku w styczniu 1852. Powtórnie ożenił się z Marią Salomeą Witanowską córką Michała i Anny z Sokołowskich. Ślub odbył się 25 kwietnia 1861 w Warszawie.