W okresie okupacji włoskiej kontynuowała występy u boku Tefty Tashko Koço, występując na scenach włoskich. W listopadzie 1944 r. jej koncert fortepianowy uczcił wyzwolenie Tirany spod okupacji niemieckiej. W 1947 r. była jednym z pierwszych pedagogów pracujących w liceum artystycznym "Jordan Misja", przeznaczonym dla młodzieży uzdolnionej artystycznie. W 1951 r. zaczęła równolegle pracę w Filharmonii Państwowej jako koncertmistrz. Przygotowując operę Rusałka Antonína Dvořáka do wystawienia na scenie opracowała stronę muzyczną i tłumaczyła libretto na język albański.
Po powstaniu Konserwatorium w Tiranie w 1961 L.Gjoka znalazła się w pierwszej grupie jej pedagogów. Pracę pedagoga godziła z licznymi koncertami. Występowała nie tylko w Albanii, ale także w Chinach, Bułgarii, Grecji, ZSRR, Rumunii, a nawet na Kubie. W 1966 przeszła na emeryturę.
Za swoją działalność artystyczną została wyróżniona tytułami "Zasłużonego Artysty" (alb. Artist i Merituar) oraz "Artysty Ludu" (alb. Artist i Popullit). Imieniem Gjoki nazwano nagrodę przyznawaną w Albanii młodym pianistom. W 2002 ukazała się biografia Loli Gjoki, pióra Hamide Stringi pt.