Kanonicy regularni laterańscy, kanonicy laterańscy, Kongregacja Kanoników Regularnych Laterańskich Najświętszego Zbawiciela (CRL, Canonici regulares Lateranenses) – jedna z kongregacji Zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna, tj. zakonu kleryckiego, zorganizowana według reguły św. Augustyna. Powstała w XV wieku, biorąc nazwę od bazyliki laterańskiej, która przez krótki czas była jej główną siedzibą.
Historia Kanonicy na Lateranie przed XV stuleciem Bazylika laterańska początkowo była pod opieką świeckiego duchowieństwa (kleryków), by później przejść w ręce mnichów benedyktyńskich, a następnie świeckich kanoników. Papież Aleksander II (1061–1073) jako pierwszy próbował wprowadzić na Lateranie regułę św. Augustyna, najprawdopodobniej jednak bez trwałych rezultatów. Około roku 1117 papież Paschalis II sprowadził na Lateran kanoników regularnych św. Frygidiana, co ostatecznie zatwierdził papież Kalikst II w 1121 roku. Początkowo kanonicy z Lateranu byli ściśle zależni od prepozyta św. Frygidiana w Lukce, jednak w latach 1145–1153 uzyskali względną autonomię.
Kres obecności kanoników regularnych Kongregacji św.