Opisali go Jerzy Dzik i Günter Krumbiegel. Uważa się, że obydwa skalne bloki, z Meklemburgii i Hiddensee, pochodzą z wychodni piaskowca Kalmarsund w południowej Szwecji, skąd zostały wyrwane około 20 000 lat temu przez lądolód skandynawski. Odnaleziony drugi okaz Xenusion zawierał zachowaną przednią część ciała brakującą holotypowi, co pozwoliło przedstawić nową rekonstrukcję tego organizmu. Ponadto, ciało drugiego okazu zostało zachowane nie jako odcisk jak holotyp, ale trójwymiarowo, wypełnione od wewnątrz piaskowcem i tkwiące w skale pod ukos względem jej warstwowania. Wysunięto hipotezę, że w istocie zachowana skamieniałość to wylinka Xenusion, rozdarta w linii pośrodkowej i wypełniona od wewnątrz piaskiem, co umożliwiło fosylizację.
Biologia Xenusion był organizmem żyjącym w morzu (pierwsi badacze uważali, że pędził lądowy tryb życia). Miał niezwykle prostą, metameryczną budowę ciała. Poza odnóżami krocznymi nie posiadał wyspecjalizowanych odnóży ani przydatków w części głowowej. Długość ciała wynosiła około 20 cm.
Pozycja systematyczna Pokrewnymi gatunkami są środkowokambryjskie Aysheaia i Microdictyon. Dzik i Krumbiegel dla Ayesheaia i Xenusion utworzyli nową gromadę Xenusia, z której prawdopodobnie wywodzą się dzisiejsze niesporczaki i pratchawce.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Onychophora: Fossil Record
Kategoria:Xenusia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1927 roku