thumb|160px|Tablica w kościele Wniebowzięcia NMP w Przasnyszu Władysław Biały (ur. 20 grudnia 1882 w Miodusach-Perkach, zm. 27 maja 1940 w Działdowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, ofiara niemieckiego nazizmu, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był przyrodnim bratem ks. Aleksandra Dmochowskiego, dyrektora Muzeum Diecezjalnego w Płocku i stryjem ks. Witolda Białego. Po ukończeniu szkoły powszechnej i gimnazjum w Łomży wstąpił do Seminarium Duchownego w Warszawie, a w 1905 przeniósł się do Seminarium w Płocku.
Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1909 z rąk bpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Pracował jako prefekt w Lipnie, następnie jako wikariusz w Mławie, Porębie nad Bugiem, Goworowie i Nasielsku, administrator w Strzegocinie. 28 lutego 1921 za udział w wojnie 1920 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari. W 1923 został proboszczem w Janowie, na granicy Prus Wschodnich. Wydawał „Janowskie Wiadomości Parafialne”, w 1932 przystąpił do budowy nowego, murowanego kościoła. Jednocześnie udzielał się w pracach społecznych. W 1939 wygłaszał płomienne kazania zagrzewające do miłości do ojczyzny i męstwa w obliczu niebezpieczeństw.