sugerowana jest Syria oraz Mezopotamia. Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę, 25 linijkach w kolumnie, pochyloną uncjałą. Litery są małe i regularne. Kształt liter wskazuje na VI–VII wiekCatalogue of Syriac manuscripts in the British Museum 2 687 B II – LDAB lub na VII–VIII wiek (Heiberg)Euclidis Elementa, ed. J.L. Heiberg, Lipsiae 1883, s. VII..
Tekst fragmentu początkowo uchodził za niemal niemożliwy do odczytania. Odczytał go i opublikował Johan Ludvig Heiberg (1854–1928) w 1885 roku. Heiberg zwrócił uwagę na rozbieżności tekstualne względem najważniejszego rękopisu Elementów, kodeksu Vaticanus Gr. 190 (oznaczany symbolem P), oraz na bliską zgodność z kodeksem Bodleianus (oznaczany symbolem B).
Rękopis był badany przez paleografa Guglielmo Cavallo. Cavallo wydał jedną kartę kodeksu metodą facsimile.