Śledztwo ze strony kościelnej prowadziła komisja złożona z Jana Kapistrana, biskupa wrocławskiego Piotra Nowaka i jednego z wrocławskich kanoników. Sprawcę profanacji – chłopa oraz kilkudziesięciu Żydów spalono na Placu Solnym we Wrocławiu latem 1453 roku. Kościół podczas wojny trzydziestoletniej był wielokrotnie plądrowany, z czasem popadł w ruinę i został rozebrany.
Nowy solidny, murowany barokowy kościół z kwadratową wieżą, istniejący do dziś, powstał dzięki fundacji dwóch wrocławskich kanoników Kaspra Kamińskiego i Jana Franciszka Beera w latach 1715–1722 na miejscu starej świątyni. Renowacja tynków została przeprowadzona w 1957 roku. W 1960 roku wykonano nową polichromię wnętrz. Hełm wieży, któr został zniszczony przez uderzenie pioruna odtworzono w latach 1961–1962. 2 grudnia 1964 roku budowla została wpisana do rejestru zabytków pod nr. 1175. Przy kotłowni dobudowano salkę w latach 1972–1973.
W 2000 roku powrócono do organizowania pielgrzymek. Odbywają się na mniejszą skalę niż dawniej. Pielgrzymi przybywają z Wrocławia oraz Oleśnicy w V niedzielę Wielkanocy.