Aby uniknąć skandalu, przyjaciele i rodzina zdecydowali o leczeniu Tourette’a poza Paryżem. Syn Charcota Jean Baptiste, jego przyjaciel, przedłożył oświadczenie, w którym napisał, że Tourette cierpi na napadową melancholię od dwóch lat, że usiłował popełnić samobójstwo, i miewa urojenia wielkościowe. Kiła układu nerwowego została potwierdzona badaniem neurologicznym. Po przybyciu do hotelu w Lucernie zachowanie Tourette’a było nadal dziwaczne: kupił za 1500 franków kijki do marszu, a następnie ukradł menu i wykałaczki z hotelowej restauracji. Charcot podstępem zaprowadził Tourette’a do szpitala psychiatrycznego Cery, mówiąc mu że jakaś osobistość czeka tam na niego celem konsultacji. Na miejscu Tourette’a ubezwłasnowolniono i siłą hospitalizowano. Tourette przybył do Cery 28 maja 1901 roku. 1 czerwca był zrozpaczony i przybity, i musiał zostać odseparowanyChristian Müller (1998): Wer hat die Geisteskranken von ihren Ketten befreit. Psychiatrieverlag, Bonn, cytat za Krämerem i Danielsem (2001).