Badania wykazały, że albo opierali się na koncepcji miasta idealnego Simona Stevina (1548–1620) albo, że rzemieślnicy znali się na budowie wrażliwych systemów hydraulicznych.
Trzy kanały, biegnące równolegle w pewnej odległości od siebie, miały odwadniać teren. Prace budowlane rozpoczęto w 1613 roku i prawadzono je niemal jednocześnie. Poszerzano kanał wewnętrzny, by utworzyć Herengracht, kopano kanały Keizersgracht (1615) i Prinsengracht (1614). Ziemia wydobyta z kanałów, wymieszana z piaskiem, wzmacniała obszary pomiędzy nimi, na których wznoszono domy na drewnianych palach. Brzegi kanałów na odcinku od Brouwersgracht do Leidsegracht zostały umocnione. Ten nowy obszar miasta nazywano czasem Nieu-Stadt (dosł. Nowym Miastem). W 1613 roku osuszono również rozlegle jezioro na północ od Amsterdamu tworząc Beemster Polder.
Nazwa pierwszego kanału Grachtengordel – Herengracht (dosł. Kanał Panów) nawiązuje do patrycjatu, drugi – Keizersgracht (dosł. Kanał Cesarza) nazwano na cześć władcy Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego Maksymiliana I – patrona miasta, natomiast nazwa trzeciego – Prinsengracht (dosł. Kanał Książęcy) przypomina o związkach z domem orańskim.