Wspomnienia z obozu zawarł w książce Jasne promienie Dachau (1957).
2 maja 1946 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej ze stolicą tytularną Orisa. Święcenia biskupie otrzymał 29 czerwca 1946 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku. Konsekrował go Karol Radoński, biskup diecezjalny włocławski, któremu asystowali Stefan Wyszyński, biskup diecezjalny lubelski, i Stanisław Czajka, biskup pomocniczy częstochowski. Na zawołanie biskupie wybrał słowa „Caritas Christi urget nos” (Miłość Chrystusa przynagla nas). Po śmierci biskupa Karola Radońskiego w marcu 1951 kapituła katedralna włocławska wybrała go na wikariusza kapitulnego. Wybór kapituły został unieważniony, ponieważ wcześniej biskupem koadiutorem diecezji został mianowany Antoni Pawłowski, ale nominacja ta nie została dotąd ogłoszona. Nowy ordynariusz ze względu na sprzeciw władz państwowych nie mógł samodzielnie objąć rządów w diecezji, dlatego do października 1953 zarządzał diecezją włocławską jako jego wikariusz generalny wyposażony w specjalne uprawnienia.