W fabryce Schlössera pracował do 1854 roku. W roku 1852 założył w Łodzi spółkę z Juliuszem Schwartzem w celu importowania oraz wybudowania fabryki maszyn włókienniczych. Spółka jednak upadła po kilku miesiącach.
27 października 1853 roku Karol Scheibler zawarł z łódzkim magistratem kontrakt, otrzymując w wieczystą dzierżawę place w Nowej Dzielnicy przy Wodnym Rynku. W umowie zobowiązał się wybudować w ciągu dwóch lat zmechanizowaną fabrykę składającą się z przędzalni, tkalni, farbiarni, drukarni, blichu smugowego i apretowni. W rozwinięciu kariery przemysłowca pomógł mu bogaty ożenek 16 września 1854 roku z Anną z Wernerów (1835–1921), pochodzącą ze spolonizowanej w XVIII wieku rodziny ziemiańskiej z Saksonii, córką Wilhelma Wernera (1794–1842), właściciela fabryk sukna w Zgierzu i Ozorkowie oraz cukrowni w Leśmierzu, i jego drugiej żony Matyldy Reitzenstein pochodzącej z Łomży, i jednocześnie siostrzenicą Fryderyka Schlössera. Posag żony (ponad 40 tysięcy rubli) przewyższał dwukrotnie jego własne oszczędności. Zgromadzone w ten sposób sumy, wsparte kredytami, pozwoliły na uruchomienie w 1855 roku pierwszej fabryki – w pełni zmechanizowanej przędzalni bawełny na 5740, a od 1856 roku na 18 000 wrzecion.