Konstantin Pawłowicz Woskobojnik, ros. Константин Павлович Воскобойник (ur. 1895 w wiosce Smiła w guberni kijowskiej, zm. 8 stycznia 1942 w miejscowości Łokoć) – Ukrainiec, radziecki inżynier, organizator i pierwszy przywódca kolaboracyjnej tzw. Republiki Łokockiej na okupowanych obszarach ZSRR podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1915 roku zaczął studia na wydziale prawa uniwersytetu w Moskwie. Wiosną 1916 wstąpił ochotniczo do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę młodszych oficerów. Brał udział w I wojnie światowej na froncie w Galicji w szeregach 449 charkowskiego pułku piechoty. W 1918 lub 1919 roku wstąpił do armii bolszewickiej. Walczył z białymi. Dowodził plutonem kawalerii. W 1920 roku został zdemobilizowany z powodu zranienia w walkach. Od 1920 był sekretarzem wojskowego komisariatu w Chwałyńsku.
Wiosną 1921 roku uczestniczył w antybolszewickim powstaniu chłopskim w regionie saratowskim w oddziale powstańczym Wakulina-Popowa. Po rozgromieniu powstańców ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem Iwana Jakowlewicza Łoszakowa.