Wewnętrzną stronę skóry umieszczano na zewnątrz foliałów.
thumb|left|Późna majuskuła – Codex Boreelianus, Mk 1,1 Tekst jest zwykle podzielony na dwie lub jedną kolumnę. Znamy tylko jeden przypadek pisania w czterech kolumnach (Kodeks Synajski) i tylko dwa pisania w trzech kolumnach (Kodeks Watykański i Kodeks Watykański 2061). Litery nie były łączone, początkowo nie było odstępów między wyrazami. W wieku V zaczęto stosować stychometrię, a dopiero w IX wieku rozdzielać wszystkie wyrazy, czego przykładem jest Kodeks Boerneriański.
Najstarsze kodeksy pisane są majuskułą (łac. maior – większy) lub uncjałą (łac. uncia – cal, dwunasta część czegoś, pierwotna wielkość liter), tj. wielkimi literami mającymi kształt kwadratowy, lub okrągły. Z czasem większość liter zaokrąglano. Każda litera stawiana jest osobno, nie ma przerw między wyrazami. Przydechy i akcenty są rzadko stosowaneMarvin R. Vincent, A History of the Textual Criticism of the New Testament (MacMillan & Co.: London 1899), s. 8., a najczęściej zostały dodane przez późniejszą rękęMarvin R. Vincent, A History of the Textual Criticism of the New Testament (MacMillan & Co.: London 1899), s. 9..