Jednocześnie w latach 1952–1956 prowadził założoną przez siebie klasę organów w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Toruniu. Od 1961 do 1991 był wykładowcą organów na macierzystej uczelni, a w 1971 objął klasę organów Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu, prowadząc ją do 1992 r.. Wykładał też we wrocławskim Archidiecezjalnym Studium Organistowskim. W 1968 obronił pracę habilitacyjną, a w 1989 mianowany profesorem nadzwyczajnym.
W 1955 został organistą archikatedry wrocławskiej. Po dziesięcioletniej pracy w katedrze przeniósł się do kościoła św. Elżbiety, pracując tam jako organista do 1972. W kościele tym, korzystając z faktu, iż posiadał on wysokiej jakości zabytkowe organy zorganizował cykl koncertów, do którego zaprosił czołowych organistów.
W 1978 r. odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a w 1984 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.
Pamięci prof.