Wśród głównych założeń metody historii redakcji wyróżnia się: Całościowe traktowanie poszczególnych ewangelii, jak przedmiotu redakcji. Analizę konsekwencji przekładu słów Jezusa i relacji o jego czynach z języka aramejskiego na grecki. Sitz im Leben, czyli środowisko życiowe ewangelistów, a nie tylko członków pierwotnych wspólnot (jak zakładała to FG). Zabiegi twórczo-redakcyjne ewangelistów, polegające na selekcji i grupowaniu danych, konstruowaniu całości dzieła, zabiegach estetyzujących oraz korygujących, ich skłonność do transformacji obrazów i tworzenia alegorii.
Odbiór metody
Kazimierz Romaniuk podkreślał pragmatyzm metody RG. Egzegetę korzystającego z RG porównał do turysty, który przechadza się po pięknym parku i podziwia jego piękno jako całości, podczas gdy stosując FG (metodę historii form) ogląda dokładnie każde drzewo, nie mając jednak pojęcia o całości.
Według Romaniuka, RG spotkała się z uznaniem wśród uczonych zarówno protestanckich, jak i katolickich. Podkreśla się szczególnie wpływ metody na autonomizację i odświeżenie teologii biblijnej. Słabe strony RG obejmują m.in. możliwość ograniczenia wpływu tradycji, szczególnie przy analizie Ewangelii Łukasza, gdzie wpływy redakcyjne są szczególnie widoczne.
Bibliografia
Kategoria:Biblistyka