Prawdopodobnie jednym z warunków zwolnienia było podpisanie przez niego pisemnej deklaracji, że nie będzie już nigdy aktywnie uczestniczył w życiu politycznym Kurlandii. Jednak okoliczności szybko uległy zmianie, pod koniec 1775 powrócił do aktywnej działalności politycznej i doprowadził do porozumienia między szlachtą a księciem. W latach 1778-1781 został ponownie wysłany jako poseł kurlandzki na dwór warszawski. W lipcu 1784 udał się w trzyletnią podróż po Europie. We wrześniu 1786 zrezygnował ze stanowiska sekretarza rycerstwa kurlandzkiego w grudniu 1786 został nadburgrabią (Oberburggraf) urząd ten sprawował przez 10 lat. W latach 1792-1794 przebywał na dworze w Petersburgu. W 1795 wymusił abdykację księcia Piotra Birona i bezwarunkowe poddanie Kurlandii panowaniu rosyjskiemu. Caryca Katarzyna II mianowała go tajnym radcą i podarowała mu dwa majątki ziemskie. Car Paweł I mianował go senatorem, odznaczył orderem św. Anny I klasy przekazując dwie kolejne posiadłości. Po włączeniu Kurlandii w skład państwa rosyjskiego nie odgrywał już większej roli politycznej. Zmarł na stacji pocztowej Gulbene w guberni inflanckiej w trakcie powrotu z Petersburga do Mitawy. Żył rozrzutnie nie założył rodziny, do końca życia pozostał kawalerem.
Przypisy