W roku 1796 Morkow i jego bracia otrzymali tytuły hrabiów Świętego Cesarstwa Rzymskiego od cesarza Franciszka I. Gdy władzę przejął Paweł I Romanow, Morkow stracił urzędy i otrzymał rozkaz opuszczenia stolicy. Kolejny car Aleksander I Romanow mianował go w 1801 roku ambasadorem Rosji w Paryżu. Często kłócił się z Napoleonem, do którego czuł osobistą nienawiść. W roku 1803 prokonsul Napoleon Bonaparte poskarżył się na jego postępowanie carowi, który Morkowa odwołał. Po powrocie do Rosji Morkow dostał wstęgę Aleksandra – jedno z najwyższych rosyjskich odznaczeń. Od roku 1820 członek rady stanu.
Bibliografia RUSSIAN DIPLOMATS IN PARIS (1791-1815) MORKOV ARKADIY IVANOVICH Ludwig Heinrich Buchholtz, Relacje posła pruskiego Ludwiga Buchholtza o insurekcji kościuszkowskiej, z rękopisu przełożył, wstępem i przypisami opatrzył Henryk Kocój, Kraków 2004, s. 59. http://www.rosja.osman.livenet.pl/postacie/m/morkow_arkadij.html Морков Аркадий Иванович Adam Jerzy Czartoryski, Pamiętniki i memoriały polityczne 1776-1809, Warszawa 1986
Kategoria:Dyplomaci Imperium Rosyjskiego Kategoria:Ambasadorowie Rosji we Francji Kategoria:Ambasadorowie Rosji w Holandii Kategoria:Ambasadorowie Rosji w Szwecji Kategoria:Absolwenci Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. M.W. Łomonosowa Kategoria:Urodzeni w 1747 Kategoria:Zmarli w 1824