Po wojnie schronisko wróciło w ręce PTT, a później Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W latach 50. XX wieku ruchu turystyczny w tym rejonie zamarł. W tym okresie schronisko prowadził Stefan Bargiel, w latach 1947–1955 Jan Rzycki z żoną, a w latach 1955–1958 Wiesław Szafrański z żoną. W latach 1958–1970 w obiekcie gospodarowali Ludwika i Władysław Korzeniowie, a w latach 1970–1996 Maria i Kazimierz Malarzowie. Od 1996 gospodarzami schroniska są Halina i Jan Lizak.
Nieduża rozbudowa obiektu miała miejsce w latach 50. XX wieku. W II połowie lat 90. dobudowano pomieszczenie, na potrzeby bufetu. Generalna przebudowa odbyła się w latach 2000–2002, w wyniku której powiększona została kubatura obiektu. W 2012 na dachu schroniska zamontowano kolektory słoneczne, wybudowano również dwa budynki gospodarcze i oczyszczalnię ścieków.
W 2002 z okazji 70-lecia schroniska, odsłonięto tablicę poświęconą Czesławowi Panczakiewiczowi, budowniczemu schroniska, animatorowi turystyki w Beskidzie Małym.
Warunki pobytu Schronisko oferuje: 32 miejsca noclegowe w pokojach od 3- do 9-osobowych, bufet, kuchnię prowadzącą pełne wyżywienie.
W pobliżu obiektu znajduje się wyciąg narciarski.